.:تنها در تاريکي:.

دنيا خيلی کوچيکه.

اونقدر که در عدسی چشم انسان جا ميگيره.

ما گاهی بزرگ می بينيمش.

هيچ کس خبر از آينده نداره.

يک روز انعطاف پذير و خوش اخلاق.

روز ديگه مثل سنگ سرد و بی روح.

حکايت اين آدم چيه؟

گاهی فکر ميکنم که خدا توی اين قضيه نمی مونه که اين چی بود آفريدم؟

واقعا ما کی هستيم و چی ميخواهيم از همديگه؟

الان توی اين ماه رمضان فرصت خوبيه که بهش فکر کنيم.

خيلی دلم ميخواد که دنيا پر بشه از صداقت و راستی.

+ محمد ; ۸:۳٦ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢٠ مهر ۱۳۸٤