.:تنها در تاريکي:.

درهم و قاطی

فقط بلديم شعار بديم.

کدوم يکی از اين اشخاصی که اينجور با جسارت و شجاعت تمام شعار ميدن:«انرژی هسته‌ای...»واقعا با دانش و تفکر به اين نتيجه رسيدن؟

اگر خدای نکرده بخاطر اين مسأله جنگ بوجود بياد٬جواب بچه‌هايی که بی پدر خواهند شد و يا همسرانی که عشق و وجود زندگی خودشون رو از دست خواهند داد رو کی ميده؟

از خسارت‌های مادی جنگ چيزی نمی‌گم.

مطلبی رو خوندم که من رو به فکر فرو برد.

ما به خودمون افتخار می‌کنيم!

برای چی؟

برای دانشمندانی که داشتيم و الان حتی اسم اونها رو هم همين به اصطلاح غربی‌ها زنده نگه داشتن.

من فقط اين رو می‌دونم در صورتی ما حق داريم احساس غرور کنيم که خودمون راه دانشمندان ۵۰۰ و حتی ۱۰۰۰ سال پيش اين کشور رو ادامه بديم.

شخصا با داشتن انرژی اتمی موافقم.

چرا بايد مخصوص چند کشور باشه؟اگر کسی توانايی بدست آوردنش رو داشته باشه بايد انجام بده.اگر خطرناکه هم که هيچ کشوری نبايد داشته باشه.

ولی اين راهش نيست.اول بايد علم خودمون رو به دنيا از راههای ديگه ثابت کنيم.

چرا از بين اين همه راه علمی ما فقط همين يکی رو گزينش کرديم؟

ما هيچ چيزمون به هم نمياد.هميشه هم ساز مخالف زديم.

در هر دوره حکومتی مردم ما مخالفت کردن.شاه بوده يا رئيس جمهور براشون فرقی نداشته.

مسأله اينه که هميشه از وضع موجود خودمون ناراضی هستيم.حتی وقتی در رفاه کامل قرار داريم.

   + محمد ; ٢:٠۳ ‎ب.ظ ; جمعه ٢٦ اسفند ۱۳۸٤
comment نظرات ()
طراح قالب :: قالب های وبلاگ